Μια εταζέρα από απροσδιόριστο υλικό στέκονταν απέναντι από την είσοδο. Ηταν κομψή και έδειχνε εφήμερη σύμφωνα με τις επιταγές του συρμού. Στο πάνω ράφι στεκόταν ένα ανθοδοχείο από βακελίτη σε μια ωοεδεί απομίμηση γυναικείου σώματος.
Το χωλ της εισόδου οδηγούσε σε ένα τεράστιο καθιστικό με πάτωμα από λευκό ξύλο και μινιμαλιστική επίπλωση. Στο μέσον ένας ιδιόρρυθμος τύπος κυκλικού καναπέ. Από αυτούς που είναι για τρια τέσσερα άτομα που μπορούν να καθίσουν εκατέρωθεν της πλάτης και ονομάζεται εντισκρέ. Στα γαλλικά σημαίνει «αδιάκριτος». Αυτό γιατί πάντα κάποιος μπορεί να καθίσει με την πλάτη προς τους άλλους και τους κρυφακούει. Η μια πλευρά του καναπέ ήταν απέναντι από μια επίπεδη οθόνη τηλεόρασης η οποία ήταν κλειστή. Η σκηνή απέναντι από την άλλη πλευρά με αιφνιδίασε σε σημείο που πισωπάτησα.
Δυο τεράστιοι πίνακες ζωγραφικής στη σειρά κάλυπταν το μεγαλύτερου μέρος της επιφάνειας του τυφλού λευκού τοίχου. Εμοιαζαν με απομιμήσεις του Τέρι Ρότζερς, ενός μοδάτου αμερικάνου καλλιτέχνη. Ηταν ο αγαπημένος των λαιφ σταιλ περιοδικών. Καθόλου απίθανο να είναι και αυθεντικοί, σκέφθηκα. Οι πίνακες του Ρότζερς έχουν τίτλους όπως« Η αποθέωση της ευχαρίστησης» και δημιουργούν μόνο ένα ερωτηματικό: Πριν ή μετά;
Ατομα όλων των φυλών και των φύλων αλλά του μοναδικού σωματότυπου που κυριαρχεί στο υψηλό μόντελινγκ σε άτακτη ημίγυμνη περιφορά, σε χρόνο λίγο πριν ή μετά ενός επί πληρωμή πηδήματος. Κυριαρχούν μόνο ενσταντανέ επιφανειακού παροξυσμού. Κατά τα άλλα ωμός φωτογραφικός ρεαλισμός αποτυπωμένος με λάδι σε καμβάδες.
Διάσπαρτα αξεσουαρ σε γραβάτες, πανάκριβες μεταξωτές κιλότες, μισοκατεβασμένα μπλου τζιν με φαρδιές ζώνες, γόβες, δαντέλες, καναπέδες, ταμπουρέ και σαμπανιέρες ατάκτως προτεταμένα.
Τα κορμιά χωρίς τις ατέλειες των καθημερινών ανθρώπων. Στα χέρια μπουκάλια και ποτήρια με επώνυμο αλκοολ. Το σκηνικό κάνει το μάτι να ψάχνει πίσω από το πρώτο πλάνο ασυναίσθητα για γραμμές της λευκής σκόνης.
Η ομορφιά του συρμού αιχμάλωτη του χρωστήρα, σαν σκηνές από πορνό με πρωταγωνιστές διαφημίσεων σε μια απόπειρα διαιώνισης του εφήμερου. Κάθε πίνακας ξεπερνούσε τα δυο μέτρα σε ύψος και τα τρια σε πλάτος. Περιελάμβανε δέκα τουλάχιστον φιγούρες με τα μεγέθη τους να ποικίλλουν αναλόγως του προοπτικού βάθους. Σε έκαναν να νιώθεις ότι βρισκόσουν στη μέση ενός οργίου της σύγχρονης μπουρζουαζίας όπως ένα μυθιστόρημα ιταλικού νεορεαλισμού του μεσοπολέμου θα μπορούσε να αποδώσει. Μήπως ο ζωγράφος είχε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης όπως η σύλληψη της μοναξιάς και της πλήξης που είναι ντυμένη με ακριβά μεσοφόρια και κάνει σλάλομ ανάμεσα σε μπακαρά, χρυσές αλυσίδες, κρύσταλλα και τις άλλες ασπιρίνες της ματαιοδοξίας; Ή μήπως η απροκάλυπτα πορνογραφική σεξουαλικότητα είναι η παγίδα για τα κορόιδα της αμάθειας και ο “ποιητής” με ένα σμπάρο πετύχαινε δυο τρυγόνια; Ειχε τύχει να διαβάσω γι’ αυτόν και σ’ ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Αμστερνταμ να επισκεφθώ μια εκθεσή του. Ο τύπος είχε ζωγραφίσει εκατοντάδες πίνακες με το ίδιο θέμα σε πανομοιότυπες παραλλαγές. Η αποθέωση της μανιέρας. Αποτελούσε το καλλιτεχνικό άλλοθι των της ευημερούσας κατά τα λοιπά ανά την υφήλιο τάξης των σελέμπριτις. Τη θρησκεία της αργόσχολης τάξης.
Στην άλλη άκρη ένα μικρό μπουντουάρ με δύο πολυθρόνες από κόκκινο βελούδο και σκελετό από ανοξείδωτο ατσάλι, δίπλα σ’ έναν διθέσιο καναπέ από τα ίδια υλικά, κύκλωναν ένα τραπέζι με από σκούρο χονδρό γυαλί σχήματος πι που κείτονταν στο πλαι.
Η βαριά εσωτερική πόρτα που οδηγούσε στο διπλανό δωμάτιο δεν ήταν κλειδωμένη. Στην μια πλευρά δέσποζε ένα γυάλινο γραφείο που στηρίζονταν σε τέσσερα μεταλλικά πόδια. Μόνο μια γυάλινη επιφάνεια και τέσσερα πόδια. Τίποτα άλλο. Οποιος το είχε σκεφτεί αυτό είχε πιάσει διάνα. Όταν ο ψυχολόγος δέχεται πίσω από ένα γραφείο ακάλυπτος σε κοινή θέα προδιαθέτει ανάλογα και τον επισκέπτη. Το ανάκλιντρο που προφανώς έπαιζε το ρόλο του ντιβανιού ήταν στην άλλη άκρη και κοιτούσε προς το γραφείο της αποκάλυψης. Η πολυθρόνα από την οποία ο ψυχοβγάλτης ανακρίνει τον ασθενή από πίσω, έτσι ώστε η φωνή του γιατρού να μοιάζει όσο γίνεται περισσότερο με φωνή που προέρχεται από τον ίδιο. Στον τοίχο πίσω από το γραφείο δεσπόζει μια βιβλιοθήκη από γυαλί και ατσάλι. Σειρές από εγχειρίδια ψυχανάλυσης και ψυχιατρική στα ελληνικά και τα γαλλικά καλύπτον τα περισσότερα ράφια. Κάτω δεξιά μια σειρά βιβλίων που οι ακανόνιστες ράχες θυμίζουν βιβλία ελεύθερου χρόνου. Πλησίασα, πιο κοντά για να ξεχωρίσω τους τίτλους. Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα, Το σμήνος, ο κώδικας Ναβίντσι. Από μια θήκη που φιλοξενούσε μερικά σι-ντι με μουσική γραφείου προφανώς φαινόταν μόνο η ετικέτα ένα πακτωμένου δίσκου μουσικής με γνωστά κλασικά κομμάτια σε μι εύπεπτη ντίσκο εκτέλεση. Ένα ερμάριο που κλείδωνε με μια κάθετη συρώμενη ρολιέρα από σκούρο μασιφ ξύλο έστεκε σαν φρουρός στη αριστερή άκρη της βιβλιοθήκης. Το αρχείο με του φακέλους των ασθενών προφανώς. Πάνω στο γραφείο η κατάληξη μια εθερνετ σύνδεσης για κάποιο λαπ-τοπ που απουσίαζε προφανώς δίπλα σε ένα σειριακό βύσμα που οδηγούσε σε κομψό εκτυπωτή.
Μια διόρθωση προκειμένου να σέβεται τον εαυτό της πρέπει να τρομάξει τόσο του θαμώνες των χρηματιστηριακών αγορών που να φτάσουν στο σημείο να θεωρούν ότι έχει φτάσει η συντέλεια σαν μια αρκετά σοβαρή περίπτωση.
Η διαπίστωση αυτή αποτελεί και τον μοναδικό παράγοντα ανησυχίας.
10/09/07
Ο χρυσός πάνω από τα 600 δολάρια, το πετρέλαιο κοντά στα ιστορικά υψηλά, ο S&P πάνω από τις 1.200 μονάδες και τα υπόλοιπα commodities καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο… Για τα ακίνητα τι να πούμε: θυμίζουν τα dot.coms την περίοδο του 1999-2000…
Ο πλανήτης έχει πλημμυρίσει από κεφάλαια τα οποία προσπαθούν να βρουν μια θέση κάτω από τον επενδυτικό ήλιο. Τα κεφάλαια αυτά, είναι που «φουσκώνουν» όλα τα αξιόγραφα μηδενός εξαιρουμένου…
Η ιστορία αυτή με υπερβάλλουσα ρευστότητα ξεκίνησε το 1973 όταν ο Νίξον αποδέσμευσε το δολάριο από τον χρυσό. Εκτοτε η FED μπορεί και αυξάνει την νομισματική κυκλοφορία κατά το δοκούν με μοχλό τα επιτόκια. …
…Πόσο θα κρατήσει αυτό το δωρεάν γεύμα που προσφέρεται σε πολλούς επενδυτές είτε ιδιώτες είτε θεσμικούς κανείς δεν ξέρει… Ολοι καταλαβαίνουν όμως ότι το χρηματιστήριο «καζίνο» που διαπρέπει διεθνώς τα τελευταία χρόνια έχει συμβάλει σε μεγάλη αναδιανομή της πίτας του κόσμου…
H 13/04/2006
Το ερώτημα που θα συζητά η αγορά εντός ολίγων μηνών θα είναι αν οι ξένοι αποτελούν εγγύηση για την σταθερότητα μια χρηματιστηριακής αγοράς ή το αντίθετο...
Όταν προ ολίγων εβδομάδων είχα προβάλει την άποψη παράγοντα της αγοράς που έλεγε ότι οι ξένοι αποτελούν εγγύηση σταθερότητας, έλαβα μια ντουζίνα επιστολές διαμαρτυρίας που υποστήριζαν το αντίθετο...
Οι χειραγωγούν την αγορά και μόλις σημάνει στο σάλπισμα της υποχώρησης θα την παίξουν ανάποδα μέσω των παραγώγων, υποστήριζαν κάποιοι...
Ισως να μην έχουν άδικο... αλλά όπως και στο χρηματιστήριο έτσι και στα παράγωγα για να κερδίσει κάποιος θα πρέπει να γράψει ζημιές κάποιος άλλος... Τα μόνα κέρδη που δεν είναι μηδενικού αθροίσματος στις αγορές είναι τα μερίσματα...
Οι ξένοι θάχουν μείνει μέσα και γι΄αυτό ο επόμενος κύκλος δεν θα αργήσει να ξεκινήσει. Παλαιότερα όταν δεν υπήρχαν τόσα πολλά διεθνή κεφάλαια στο χρηματιστήριο. Τελείωνε ένα κύκλος στα διεθνή χρηματιστήρια ξεκίναγε ένας καινούργιος ανοδικός και όταν αυτός έφτανε κοντά στο τέλος τότε ξεκίναγε η Σοφοκλέους, η οποία έκανε ένα απότομο τίναγμα για μερικούς μήνες και αυτό ήταν: ξαναγύρναγε από εκεί που ξεκίνησε...
H 10/12/2005
Ο Μαρσέλ Προυστ κάνει βαρκάδα στον Κορινθιακό κόλπο*
Στη σκιά της ανθισμένης νιότης καθόταν κάθε μέρα ο γερο-Αναξίμανδρος.
Τόσο δε γέρος ήταν ο ξακουστός μοναστής,
που τα χείλη κρατούσε σφαλιστά, δε μειδιούσε, κι ούτε πολυκαταλάβαινε
τη γιορτή εκείνων των χρυσών μαλλιών, εκείνων
των γέλιων και των σκανταλιών των πιο όμορφων κοριτσιών της Κορίνθου.
Ήταν προς το τέλος της ζωής του,
όταν ο κόσμος μονολογούσε βλέποντάς τον να περνάει:
Του Αναξίμανδρου του μένουν το πολύ τρία με τέσσερα ηλιοτρόπια να μαδήσει.
ήταν σ' εκείνο το κομματάκι του χρόνου λίγο πριν το θάνατο,
όταν ο Αναξίμανδρος ανακάλυψε τη λύση του αινίγματος του χρόνου.
Ήταν εκεί στην Κόρινθο, πλάι στον κόλπο, περιτριγυρισμένος από κορίτσια ανθισμένα.
Τον είχε πιάσει η άκακη μανία
να προστατεύεται μ' ένα παρασόλι μισό πράσινο, το άλλο μισό γαλάζιο την ώρα του μεσημεριού.
δε χαιρετούσε τους συνομηλίκους του, δε σύχναζε στα μέρη των γερόντων,
κι ούτε έμοιαζε να έχει κάτι το κοινό μ' αυτούς της αγοράς
εκτός απ' τα γηρατειά και το χιόνι γύρω από τις γνάθους: ο Αναξίμανδρος
είχε μετοικήσει στο χρόνο της ανθισμένης νιότης,
σαν κάποιον που αλλάζει χώρα για να γιατρευτεί από ασθένεια παλιά.
Έφθανε το μεσημέρι στη γάργαρη σκιά των κοριτσιών της Κορίνθου.
σέρνοντας τα πόδια του, ατάραχος, ανοιχτό το παρασόλι, και καθόταν σιωπηλός,
καθόταν ανάμεσά τους για να ακούει το τιτίβισμά τους, να παρατηρεί
την ντελικάτη γεωμετρία σ' εκείνα τα σταρένια γόνατα, να διακρίνει
κάποιο φευγάτο περιστέρι με ρόδινο φτέρωμα
να πετά κάτω απ' το γεφυράκι των ώμων.
Τίποτα δεν έλεγε ο γερο-Αναξίμανδρος
και τίποτα δεν έμοιαζε να τον θορυβεί κάτω απ' το παρασόλι του,
καθώς ένιωθε το χρόνο να περνά ανάμεσα στις γλυκές κόρες της Κορίνθου,
ο χρόνος που 'χε γίνει μια ψιλή βροχή από χρυσαφένιες καρφίτσες,
από γυαλάδα βρεγμένων κερασιών,
ο χρόνος που σε άλλους τόπους πλησιάζει επιτακτικά στα χείλη του
ανθρώπου ένα κύπελλο με δηλητήριο,
πρόσφερε εκεί το μεσημέρι νέκταρ και εκλεκτή αμβροσία,
σαν να 'θελε κι ο ίδιος, ο χρόνος, να ζήσει και να γίνει πρόσωπο, και να ευωχηθεί
σε σάρκας λείο ιστό, σε ματιάς ιριδισμό γαλαζοπράσινο.
Σιωπηλός ο Αναξίμανδρος
σαν κύκνος έπλεε καθημερινά και ενδημούσε στα νέφη του κάλλους.
ήταν εκεί, μέσα κι έξω από το χρόνο,
ρουφώντας αργές γουλίτσες αιωνιότητας,
γουργουρίζοντας σαν γάτος πλάι στη σόμπα.
Το δειλινό γύριζε στο σπίτι του,
και περνούσε τη νύχτα γράφοντας μικρά ποιήματα
για τις πολυκέλαδες περιστέρες της Κορίνθου.
Οι άλλοι σοφοί της πόλης μουρμούριζαν ακατάπαυστα.
Ο Αναξίμανδρος είχε γίνει, πιο πολύ κι απ' την ιεροτελεστία της συγκομιδής
και απ' την κίνηση στο λιμάνι,
το αγαπημένο θέμα των γηραλέων συναθροίσεων:
"Πάντα σας έλεγα, ω γέροντες της Κορίνθου"
διατεινόταν ο άσπονδος εχθρός του Πρόδικος
"ότι αυτός δεν ήταν αληθινά σοφός,
μήτε καν ένας άνδρας στοιχειωδώς ευσχήμων.
Το έργο του; Όλο αντιγραφή. Όλο επανάληψη. Αλλά κούφιο από μέσα.
'Αδειο σαν το πιθάρι του κρασιού όταν οι γιοι της Θήβας
έρχονται να γευτούν το φως των αμπελώνων της Κορίνθου".
Ο Αναξίμανδρος διέσχιζε ατάραχος τους δρόμους της πόλης, τραβώντας για τον κόλπο.
Είχε ανοιχτό το γαλάζιο του αλεξήλιο, κι έπιανε στον αέρα τον απόηχο των συμβάντων:
μέρα με τη μέρα κατέβαινε στα υπόγεια του χρόνου κάποιος σεβάσμιος πρεσβύτης.
Οι μαντατοφόρες της Περσεφόνης αφάνιζαν, μέρα τη μέρα, τους σοφούς,
και μόνο οι στάχτες τους κυλούσαν,
για τ' ανοιχτά, μέσα απ' τα νερά της Κορινθιακής θάλασσας,
τα σκεπασμένα με βιολέτες.
Όλοι αναχωρούσαν, κι ο Αναξίμανδρος έμενε εκεί, τριγυρισμένος από κορίτσια,
καθισμένος στον ήλιο.
Μια πτυχή απ' το χιτώνα της Αταλάντης, ο λαιμός της Αγλαΐας,
καθώς η Αγλαΐα ύψωνε στον ουρανό τον ύμνο της για να μιμηθεί τις μελωδίες του αηδονιού,
ένα χαμόγελο της Αναδυομένης, ήταν όλη η τροφή που ο Αναξίμανδρος ζητούσε:
κι ήταν εκεί, παρέμενε εκεί, όταν όλα γύρω του είχαν εξατμιστεί.
Μια μέρα, από μακριά,
φάνηκε μια μικρή βάρκα πίσω απ' τον ορίζοντα του κόλπου της Κορίνθου.
Βρισκόταν μέσα, κωπηλατώντας με κουρασμένο πείσμα ασθματικού,
ένα ανθρωπάκι:
το κεφάλι του κάλυπτε ένα ψάθινο καπέλο,
ένα λευκό ψάθινο καπέλο με κόκκινη κορδέλα. Από κείνη τη γωνιά
το ανθρωπάκι κοιτούσε προς την καρδιά του κόλπου, και διέκρινε από πολύ μακριά
ένα γαλάζιο αλεξήλιο, μια κουκκίδα στεφανωμένη φως. Κατά κει τραβούσε.
Μ' επιμονή, με πείσμα, ψιθυρίζοντας ένα τραγουδάκι, το γαντοφορεμένο ανθρωπάκι
κωπηλατούσε ασταμάτητα. Ο Αναξίμανδρος άρχισε να μειδιά.
Η βάρκα, ακίνητη στη μέση του κόλπου,
νικούσε κι αυτή το χρόνο. Απ' το λευκό ψάθινο καπέλο φάνηκε ότι ο άνθρωπος
γυρνούσε αργά πίσω.
Εκείνη τη νύχτα, λίγο πριν πλαγιάσει,
ο Μαρσέλ Προυστ φώναζε ξαναμμένος στο δωμάτιό του:
"Μητέρα, φέρτε μου κι άλλο χαρτί, φέρτε μου όσο χαρτί μπορείτε.
Θα αρχίσω ένα νέο κεφάλαιο στο έργο μου.
Θα του δώσω τον τίτλο: "Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών".
Γαστόν Μπακέρο
[1973]
Μπορώ με σχετική ευκολία να επιχειρηματολογήσω γιατί στα επόμενα 3-5 χρόνια 2-3 εισηγμένες στην Σοφοκλέους θάχουν υπερδεκαπλασιάσει την κεφαλαιοποίησή τους. Αδυνατό όμως να απαντήσω σε όσου μου τηλεφωνούν την Πέμπτη για να τους πληροφορήσω για κάποια μετοχή που μέχρι την Τρίτη θάχει κερδίσει 10 ή 20%. Μερικοί είναι και συγκαταβατικοί, μου δίνουν περιθώριο μέρχι και την Τετάρτη. Δεν μιλώ για τυχαίους ανθρώπους που ανακάλυχαν το χρηματιστήριο από τα πρωτοσέλιδα των πολιτικών εφημερίδων, αλλά για ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υποτίθεται ότι ασχολούνται με αυτό επαγγελματικά.
Οταν τους λέω αυτό είναι αδύνατο, με κοιτάν με ένα περίεργο βλέμμα που κρύβει κάτι μεταξύ λύπησης και δισπιστίας. (Κάτι δηλαδή μεταξύ: Κρίμα την φήμη σου καημένε ή μας αφήνεις στην απέξω…)
H 01 12 2001
Το χρηματιστήριο μοιάζει με μια απλή μέθοδο των τριών με τη διαφορά όμως ότι μοιάζει να έχει δύο αγνώστους. Ο ένας άγνωστος είναι η μελλοντική τιμή και ο άλλος ο χρόνος που θα λάβει χώρα αυτή.
Η επίλυση της άσκησης είναι εύκολη, αν φροντίσουμε να καταστήσουμε τον ένα από τους δύο αγνώστους γνωστό. Όποιος κάνει τον χρόνο από αντίπαλο σύμμαχο έχει λύσει και την άσκηση.
Πώς μπορεί κάποιος να κάνει τον χρόνο σύμμαχο; Είναι απλό: Αδιαφορώντας γι αυτόν. Αγοράζουμε μετοχές και μετά υπνωτικά για να κοιμηθούμε για τα επόμενα τρία χρόνια, έλεγε ο Κοστολάνι. Όπερ, μετά από τρία χρόνια κοιτάμε τις τιμές ξανά.
Με τις μετοχές είναι εύκολο να εφαρμόσει κάποιος αυτή τη στρατηγική, αρκεί να μη δανείζεται.
Τέτοιες στρατηγικές δεν ταιριάζουν με τα συμβόλαια. Ο Κοστολάνι συχνά αναφερόταν σε κάποια παλιότερα στοιχεία της αμερικάνικης κεφαλαιαγοράς όπου το 80% όσων επένδυαν σε συμβόλαια στο τέλος έβγαιναν χαμένοι.
«Τα όψιον δεν είναι επενδύσεις, είναι λαχνοί λοταρίας. Ο αγοραστής χάνει ολόκληρο το ποσό που τοποθέτησε, αν η αναμενόμενη αύξηση της τιμής συμβεί έστω και μια μέρα αργότερα. Σε αυτή την περίπτωση έχει ποντάρει μεν σωστά, αλλά έχει παίξει λάθος.
Αυτά που χάνουν οι αγοραστές τα κερδίζουν οι πωλητές, οι οποίοι είναι - όχι τυχαία- τις περισσότερες φορές ταυτόσημοι με τις μεγάλες τράπεζες και τις ασφαλιστικές.
Οι οργανισμοί αυτοί διαθέτουν τεράστια αποθέματα μετοχών, βάσει των οποίων πουλούν ασταμάτητα όψιον.
Αυτούς που θέλουν με λίγα χρήματα να πετύχουν το μεγάλο κόλπο τους συμβουλεύω να αγοράσουν καλύτερα μια σειρά από μετοχές, των οποίων οι τιμές λόγω μεγάλων επιτοκίων ή προσωρινών λειτουργικών δυσκολιών έχουν πέσει πολύ. Οι ευκαιρίες αυτές δεν έχουν χρονικούς περιορισμούς». Αυτά συμβουλεύει ο Αντρέ Κοστολάνι στις Καλύτερες Ιστορίες του χρηματιστηρίου.
Ημερησια 19/12/08
«Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές».
Όταν όμως όλοι οι νέοι γίνονται αναρχικοί – τότε κάτι είναι πολύ λάθος στην κοινωνία μας.
Και μην ακούσω για εγκληματικά στοιχεία και πλιατσικολόγους. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί και επωφελούνται. Ήδη όμως τότε είχα γράψει:
«Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). Όποιος τους συγχέει, πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι».
Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν επιλέγει ελεύθερα τη βία — έστω και σαν μέσο. Του επιβάλλεται. Η βία είναι τέκνο της ανάγκης και της οργής. Φέρνει μόνο νέα βία και καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Η διαφορά από τότε είναι ότι σήμερα η αντίδραση των λίγων, έγινε εξέγερση των πολλών. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε...."
Νίκος Δήμου
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο που είχε γράψει ο Ν. Δήμου μετά τη δολοφονία του Μ. Καλτεζά.
Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
Η κρίση των επενδυτών διαμορφώνεται με βάση την τρέχουσα ψυχολογική τους διάθεση. Η διάθεσή διαμορφώνεται με βάση τι έγινε χθες και όχι το τι θα γίνει αύριο...
Κ.
Οι καταστροφές είναι σαν τους μεγάλους έρωτες. Προκύπτουν απροειδοποίητα και κεραυνοβόλα.
Μοιραία λοιπόν δεν αφήνουν σε κανένα τη δυνατότητα να αντιδράσει..
Ετσι όταν αρχίσει η μεγάλη διόρθωση, δεν θα το πάρετε καθόλου χαμπάρι. Δεν θάρθει απότομα… γιατί οι βίαιες κινήσεις προκαλούν βίαιες αντιδράσεις.
Ακόμη έχω μάθει ότι το χρηματιστήριο δεν είναι ένα παιγνίδι στο οποίο όλοι κερδίζουν εσαεί…
Γι’ αυτό νάχετε πάντα το νου σας… και όχι μόνο, τα ρευστά είναι απαραίτητα… Για καλό και για κακό «σφίξτε» και κανένα μετρητό.
Για τους αρχάριους της Σοφοκλέους το πρώτο μάθημα που θα πρέπει να μάθουν είναι ότι στον κόσμο του χρηματιστηρίου το κέδρος του ενός είναι η ζημιά του άλλου.
Αρα, κανόνας πρώτος: πως δεν θα χάσω..
Κανόνας δεύτερος, πως θα κερδίσω…
Αυτά κατά τα άλλα όλα βαίνουν καλώς…
Δημοσιεύτηκε στη στήλη Καγκελάριος, Ημερησία Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 1999
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
