Ιδε ο άνθρωπος

Ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι ο εαυτός του όταν μιλάει με το δικό τους πρόσωπο. Δώστ' του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια. 

Oscar Wilde 

Μ' έπιαναν τα γέλια

Πάντα το χρηματιστήριο και οι κινητές αξίες με γοήτευαν, αλλά ποτέ στη ζωή
μου δεν έβαλα ούτε ένα ευρώ γιατί ήμουν πιτσιρικάς και δεν είχα φράγκα.
Το 1999, ήμουν στο στρατό και όλοι οι καραβανάδες είχαν γίνει γκουρού του
χρηματιστηρίου.

 Άλλοι θα έβγαζαν τόσα λεφτά και δε θα ξαναδούλευαν ποτέ,
άλλοι θα αγόραζαν βίλες και πανάκριβα αυτοκίνητα. Κι αν πήγαινες και τους
έλεγες ότι είναι παράλογο να 20πλασιάσουν τις περιουσίες τους σε ένα χρόνο,
γιατί κανένας σοβαρός και σωστός επιχειρηματίας δεν το έχει καταφέρει αυτό ποτέ στα χρονικά, τους έπιαναν και τα γέλια......

Τελικά τι πήραν οι περισσότεροι όλοι το ξέρετε......
Προσωπικά, αυτή η νοοτροπία της λεβεντιάς και της καπατσοσύνης και της υπερβολής που δέρνει τον νεοέλληνα, να μην μελετάει τίποτα αλλά να τα ξέρει εκ του μηδενός όλα, εύχομαι να υπάρχει για πάντα...., αν και μερικά χρόνια πιο πριν στεναχωριόμουν γιατί την θεωρούσα αιτία για όλα τα στραβά αυτού του τόπου.

Τώρα όμως έχω αναθεωρήσει γιατί ξέρω ότι μου δίνει πολλές πιθανότητες
να πλουτίσω σε μερικά χρόνια.........

m-d

Capital.gr 13/02/09

Ερως ή δύναμη;

Το χρηματιστήριο είναι μοναχική υπόθεση. Όπως άλλωστε τα περισσότερα πράγματα που έχουν να κάνουν με τον πλούτο ή την ισχύ στο σύμπαν που ζούμε.

 

Όσοι χειρίζονται θέσεις ισχύος γνωρίζουν το αντίτιμο της μοναξιάς που πρέπει να πληρώσουν. Πρέπει να έχουν σχέδια για όλους και όλα και κανείς να μην γνωρίζει το σύνολο του σχεδίου που τον αφορά, αλλά ούτε να αγνοεί όσα πρέπει για να νιώθει του προνομίου ότι μετέχει της εξουσίας και έτσι να αποδίδει καλύτερα.

Capital.gr 02/02/09

Η πλημμυρίδα του χρήματος και ο φόβος της άμπωτης…

Ο χρυσός πάνω από τα 600 δολάρια, το πετρέλαιο κοντά στα ιστορικά υψηλά, ο S&P πάνω από τις 1.200 μονάδες και τα υπόλοιπα commodities καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο… Για τα ακίνητα τι να πούμε: θυμίζουν τα dot.coms την περίοδο του 1999-2000… 

Ο πλανήτης έχει πλημμυρίσει από κεφάλαια τα οποία προσπαθούν να βρουν μια θέση κάτω από τον επενδυτικό ήλιο.  Τα κεφάλαια αυτά, είναι που «φουσκώνουν» όλα τα αξιόγραφα μηδενός εξαιρουμένου… 

Η ιστορία αυτή με υπερβάλλουσα ρευστότητα ξεκίνησε το 1973 όταν ο Νίξον αποδέσμευσε το δολάριο από τον χρυσό. Εκτοτε η FED μπορεί και αυξάνει την νομισματική κυκλοφορία κατά το δοκούν με μοχλό τα επιτόκια. … 

…Πόσο θα κρατήσει αυτό το δωρεάν γεύμα που προσφέρεται σε πολλούς επενδυτές είτε ιδιώτες είτε θεσμικούς κανείς δεν ξέρει… Ολοι καταλαβαίνουν όμως ότι το χρηματιστήριο «καζίνο» που διαπρέπει διεθνώς τα τελευταία χρόνια έχει συμβάλει σε μεγάλη αναδιανομή της πίτας του κόσμου…

 

H 13/04/2006

Οι ξένοι εγγυώνται τα κέρδη του 2010

 Το ερώτημα που θα συζητά η αγορά εντός ολίγων μηνών θα είναι αν οι ξένοι αποτελούν εγγύηση για την σταθερότητα μια χρηματιστηριακής αγοράς ή το αντίθετο... 

Όταν προ ολίγων εβδομάδων είχα προβάλει την άποψη παράγοντα της αγοράς που έλεγε ότι οι ξένοι αποτελούν εγγύηση σταθερότητας, έλαβα μια ντουζίνα επιστολές διαμαρτυρίας που υποστήριζαν το αντίθετο... 

Οι χειραγωγούν την αγορά και μόλις σημάνει στο σάλπισμα της υποχώρησης θα την παίξουν ανάποδα μέσω των παραγώγων, υποστήριζαν κάποιοι... 

Ισως να μην έχουν  άδικο... αλλά όπως και στο χρηματιστήριο έτσι και στα παράγωγα για να κερδίσει κάποιος θα πρέπει να γράψει ζημιές κάποιος άλλος... Τα μόνα κέρδη που δεν είναι μηδενικού αθροίσματος στις αγορές είναι τα μερίσματα...

 Εδώ είναι το ερώτημα, ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα;... Φτάνουν οι λίγοι εγχώριοι που έχουν αρχίσει να ερωτοτροπούν με τις τράπεζες το 2004 και το 2005  γιατί  οι του 2002 και 2003 τάχουν πουλήσει και κάθονται στα αυγά τους...

 Όχι δεν φτάνουν, οι ξένοι μεταξύ τους θα βγάλουν τα μάτια τους... και το πιθανότερο είναι ότι μόλις σημάνει το σάλπισμα της κρίσης η αγορά θα πάει κάτω χωρίς μεγάλους όγκους αλλά με βίαια χαρακτηριστικά... 

Οι ξένοι θάχουν μείνει μέσα και γι΄αυτό ο επόμενος κύκλος δεν θα αργήσει να ξεκινήσει. Παλαιότερα όταν δεν υπήρχαν τόσα πολλά διεθνή κεφάλαια στο χρηματιστήριο. Τελείωνε ένα κύκλος στα διεθνή χρηματιστήρια ξεκίναγε ένας καινούργιος ανοδικός και όταν αυτός έφτανε κοντά στο τέλος τότε ξεκίναγε η Σοφοκλέους, η οποία έκανε ένα απότομο τίναγμα για μερικούς μήνες και αυτό ήταν: ξαναγύρναγε από εκεί που ξεκίνησε...

 Νομίζω ότι τώρα με τα διεθνή  κεφάλαια νάχουν  το έλεγχο η Σοφοκλέους θα ξεκινήσει εν παραλληλία με τις διεθνείς αγορές στον επόμενο ανοδικό κύκλο... και αυτό  είναι ένα χρήσιμο συμπέρασμα και όχι αν θα μπούμε τώρα στα 33 στα τάδε ή την δείνα τράπεζα για να βγούμε στα 38 με την ψυχή στο στόμα...

 Το στοίχημα είναι αν θα καταφέρουμε να μπούμε κάτω από τα 15 για να βγούμε στα 40 σε μια τριετία, ή νομίζετε ότι όσοι το πιστεύουν αυτό ονειροβατούν;...

 Σας θυμίζω μόνο ότι το 1999 όταν όλες οι τραπεζικές μετοχές είχαν πάνω από 50 Ευρώ αν κάποιος έλεγε ότι θα περιμένω να τις αγοράσω στα 20 θα το κοιτούσαν οι περισσότεροι με περιφρόνηση... και όμως του δόθηκε η ευκαιρία να τις αγοράσει και με 10 Ευρώ την κάθε μία...

H 10/12/2005

"Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών".

Ο Μαρσέλ Προυστ κάνει βαρκάδα στον Κορινθιακό κόλπο*

Στη σκιά της ανθισμένης νιότης καθόταν κάθε μέρα ο γερο-Αναξίμανδρος.
Τόσο δε γέρος ήταν ο ξακουστός μοναστής,
που τα χείλη κρατούσε σφαλιστά, δε μειδιούσε, κι ούτε πολυκαταλάβαινε
τη γιορτή εκείνων των χρυσών μαλλιών, εκείνων
των γέλιων και των σκανταλιών των πιο όμορφων κοριτσιών της Κορίνθου.

Ήταν προς το τέλος της ζωής του,
όταν ο κόσμος μονολογούσε βλέποντάς τον να περνάει:
Του Αναξίμανδρου του μένουν το πολύ τρία με τέσσερα ηλιοτρόπια να μαδήσει.
ήταν σ' εκείνο το κομματάκι του χρόνου λίγο πριν το θάνατο,
όταν ο Αναξίμανδρος ανακάλυψε τη λύση του αινίγματος του χρόνου.

Ήταν εκεί στην Κόρινθο, πλάι στον κόλπο, περιτριγυρισμένος από κορίτσια ανθισμένα.
Τον είχε πιάσει η άκακη μανία
να προστατεύεται μ' ένα παρασόλι μισό πράσινο, το άλλο μισό γαλάζιο την ώρα του μεσημεριού.
δε χαιρετούσε τους συνομηλίκους του, δε σύχναζε στα μέρη των γερόντων,
κι ούτε έμοιαζε να έχει κάτι το κοινό μ' αυτούς της αγοράς
εκτός απ' τα γηρατειά και το χιόνι γύρω από τις γνάθους: ο Αναξίμανδρος
είχε μετοικήσει στο χρόνο της ανθισμένης νιότης,
σαν κάποιον που αλλάζει χώρα για να γιατρευτεί από ασθένεια παλιά.

Έφθανε το μεσημέρι στη γάργαρη σκιά των κοριτσιών της Κορίνθου.
σέρνοντας τα πόδια του, ατάραχος, ανοιχτό το παρασόλι, και καθόταν σιωπηλός,
καθόταν ανάμεσά τους για να ακούει το τιτίβισμά τους, να παρατηρεί
την ντελικάτη γεωμετρία σ' εκείνα τα σταρένια γόνατα, να διακρίνει
κάποιο φευγάτο περιστέρι με ρόδινο φτέρωμα
να πετά κάτω απ' το γεφυράκι των ώμων.
Τίποτα δεν έλεγε ο γερο-Αναξίμανδρος
και τίποτα δεν έμοιαζε να τον θορυβεί κάτω απ' το παρασόλι του,
καθώς ένιωθε το χρόνο να περνά ανάμεσα στις γλυκές κόρες της Κορίνθου,
ο χρόνος που 'χε γίνει μια ψιλή βροχή από χρυσαφένιες καρφίτσες,
από γυαλάδα βρεγμένων κερασιών,
ο χρόνος που σε άλλους τόπους πλησιάζει επιτακτικά στα χείλη του
ανθρώπου ένα κύπελλο με δηλητήριο,
πρόσφερε εκεί το μεσημέρι νέκταρ και εκλεκτή αμβροσία,
σαν να 'θελε κι ο ίδιος, ο χρόνος, να ζήσει και να γίνει πρόσωπο, και να ευωχηθεί
σε σάρκας λείο ιστό, σε ματιάς ιριδισμό γαλαζοπράσινο.

Σιωπηλός ο Αναξίμανδρος
σαν κύκνος έπλεε καθημερινά και ενδημούσε στα νέφη του κάλλους.
ήταν εκεί, μέσα κι έξω από το χρόνο,
ρουφώντας αργές γουλίτσες αιωνιότητας,
γουργουρίζοντας σαν γάτος πλάι στη σόμπα.
Το δειλινό γύριζε στο σπίτι του,
και περνούσε τη νύχτα γράφοντας μικρά ποιήματα
για τις πολυκέλαδες περιστέρες της Κορίνθου.

Οι άλλοι σοφοί της πόλης μουρμούριζαν ακατάπαυστα.
Ο Αναξίμανδρος είχε γίνει, πιο πολύ κι απ' την ιεροτελεστία της συγκομιδής
και απ' την κίνηση στο λιμάνι,
το αγαπημένο θέμα των γηραλέων συναθροίσεων:
"Πάντα σας έλεγα, ω γέροντες της Κορίνθου"
διατεινόταν ο άσπονδος εχθρός του Πρόδικος
"ότι αυτός δεν ήταν αληθινά σοφός,
μήτε καν ένας άνδρας στοιχειωδώς ευσχήμων.
Το έργο του; Όλο αντιγραφή. Όλο επανάληψη. Αλλά κούφιο από μέσα.
'Αδειο σαν το πιθάρι του κρασιού όταν οι γιοι της Θήβας
έρχονται να γευτούν το φως των αμπελώνων της Κορίνθου".

Ο Αναξίμανδρος διέσχιζε ατάραχος τους δρόμους της πόλης, τραβώντας για τον κόλπο.
Είχε ανοιχτό το γαλάζιο του αλεξήλιο, κι έπιανε στον αέρα τον απόηχο των συμβάντων:
μέρα με τη μέρα κατέβαινε στα υπόγεια του χρόνου κάποιος σεβάσμιος πρεσβύτης.
Οι μαντατοφόρες της Περσεφόνης αφάνιζαν, μέρα τη μέρα, τους σοφούς,
και μόνο οι στάχτες τους κυλούσαν,
για τ' ανοιχτά, μέσα απ' τα νερά της Κορινθιακής θάλασσας,
τα σκεπασμένα με βιολέτες.

Όλοι αναχωρούσαν, κι ο Αναξίμανδρος έμενε εκεί, τριγυρισμένος από κορίτσια,
καθισμένος στον ήλιο.
Μια πτυχή απ' το χιτώνα της Αταλάντης, ο λαιμός της Αγλαΐας,
καθώς η Αγλαΐα ύψωνε στον ουρανό τον ύμνο της για να μιμηθεί τις μελωδίες του αηδονιού,
ένα χαμόγελο της Αναδυομένης, ήταν όλη η τροφή που ο Αναξίμανδρος ζητούσε:
κι ήταν εκεί, παρέμενε εκεί, όταν όλα γύρω του είχαν εξατμιστεί.

Μια μέρα, από μακριά,
φάνηκε μια μικρή βάρκα πίσω απ' τον ορίζοντα του κόλπου της Κορίνθου.
Βρισκόταν μέσα, κωπηλατώντας με κουρασμένο πείσμα ασθματικού,
ένα ανθρωπάκι:
το κεφάλι του κάλυπτε ένα ψάθινο καπέλο,
ένα λευκό ψάθινο καπέλο με κόκκινη κορδέλα. Από κείνη τη γωνιά
το ανθρωπάκι κοιτούσε προς την καρδιά του κόλπου, και διέκρινε από πολύ μακριά
ένα γαλάζιο αλεξήλιο, μια κουκκίδα στεφανωμένη φως. Κατά κει τραβούσε.

Μ' επιμονή, με πείσμα, ψιθυρίζοντας ένα τραγουδάκι, το γαντοφορεμένο ανθρωπάκι
κωπηλατούσε ασταμάτητα. Ο Αναξίμανδρος άρχισε να μειδιά.
Η βάρκα, ακίνητη στη μέση του κόλπου,
νικούσε κι αυτή το χρόνο. Απ' το λευκό ψάθινο καπέλο φάνηκε ότι ο άνθρωπος
γυρνούσε αργά πίσω.

Εκείνη τη νύχτα, λίγο πριν πλαγιάσει,
ο Μαρσέλ Προυστ φώναζε ξαναμμένος στο δωμάτιό του:
"Μητέρα, φέρτε μου κι άλλο χαρτί, φέρτε μου όσο χαρτί μπορείτε.
Θα αρχίσω ένα νέο κεφάλαιο στο έργο μου.
Θα του δώσω τον τίτλο: "Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών".

Γαστόν Μπακέρο
[1973]

Το πάρτι της κερδοσκοπίας…

Μπορώ με σχετική ευκολία να επιχειρηματολογήσω γιατί στα επόμενα 3-5 χρόνια 2-3 εισηγμένες στην Σοφοκλέους θάχουν υπερδεκαπλασιάσει την κεφαλαιοποίησή τους. Αδυνατό όμως να απαντήσω σε όσου μου τηλεφωνούν την Πέμπτη για να τους πληροφορήσω για κάποια μετοχή που μέχρι την Τρίτη θάχει κερδίσει 10 ή 20%. Μερικοί είναι και συγκαταβατικοί, μου δίνουν περιθώριο μέρχι και την Τετάρτη. Δεν μιλώ για τυχαίους ανθρώπους που ανακάλυχαν το χρηματιστήριο από τα πρωτοσέλιδα των πολιτικών εφημερίδων, αλλά για ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υποτίθεται ότι ασχολούνται με αυτό επαγγελματικά.

Οταν τους λέω αυτό είναι αδύνατο, με κοιτάν με ένα περίεργο βλέμμα που κρύβει κάτι μεταξύ λύπησης και δισπιστίας. (Κάτι δηλαδή  μεταξύ: Κρίμα την φήμη σου καημένε ή μας αφήνεις στην απέξω…)

H 01 12 2001